لزوم محاسبه مجموع بازداشتهای موقت متهم
به موجب مقررات انتهایی ماده 242 قانون آیین دادرسی کیفری «…در هرصورت در جرايم موجب مجازات سلب حيات مدت بازداشت موقت از دو سال و در ساير جرايم از يك سال تجاوز نمي كند. » و در تبصره یک آن ماده می خوانیم «نصاب حداكثر مدت بازداشت، شامل مجموع قرارهاي صادره در دادسرا و دادگاه است و ساير قرارهاي منتهي به بازداشت متهم را نيز شامل مي شود.» حال اگر شخصی در پرونده ای متهم به قتل عمد شده و بدواً به مدت یک سال و نیم بازداشت گردد و با صدور حکم برائت از اتهام در دادگاه کیفری دو، از بازداشت رها شده و بعد از فرجامخواهی با نقض حکم برائت مجدداً با صدور قرار بازداشت موقت راهی بازداشت گاه شود، قطعاً بازداشتهای قبلی وی برای اعمال مقررات ماده فوق الذکر محاسبه می گردد و با گذشت 6 ماه از بازداشت دوم متهم، قرار بازداشت موقت وی بایستی در راستای اعمال مقررات ماده 242 قانون مآرالذکر، به یکی دیگر از قرارهایی تبدیل شود که منجر به بازداشت وی نگردد و مبداً دو سال به صراحت مقرر در تبصره یک همان ماده مجموع قرارهای صادره است نه هر قرار به تنهایی.
در کانال «عدالت فایل » (ا را همراهی کنید.
آذر عدل فایل 
You must be logged in to post a comment.